Нерушы касьмічнай чарназём
гадаваў яе й расою поўніў;
і каля вытокаў плыні дзён
зладаваў руплівы Майстра човен.

...Ну а чоўну як безь весьляра.
...Рабізною ацішэлі згадкі,
барадач-туман кірунак скраў,
неба не спьяшае даць адзнакі.

і каб не матлялася стырно,
каб азваўся пульс у жылах вёслаў,
з казак, мрой, любові, добрых сноў
існасьці абрус саткалі кросны

чалавечай мудрасьці. Па ім
мы здаўна зьвяраем шлях прыдбаны,
каб, ракі жыцьця ўтрымаўшы плынь,
нейк на золку стрэцца з акіянам.