Ён тут спрадвеку. Невядома,
хто збудаваў яго і як,
Не раз, паўдзённай гнаны стомай,
спачыць сюды прыходзіў я.

Рабілася світальна, добра,
І цёпла неяк на душы
у гэтых сценах прахалодных,
у гэтай нерушнай цішы.

Калісь было: прыспаў змярканне,
і падхапіўся сярод зор,
як быццам хтось у сне параніў,
па нерву паласнуў лязом.

Прыўзняўся, хутка звык да змроку,
паслухаў ценькі цёк вады,
і праз рыпенне крохкіх крокваў
чыісьці крокі ўчуў тагды.

І нехта чорны, велізарны
мне прама ў вочы зазірнуў.
Сваім паглядам змрочным, хмарным,
Ён мне душу перавярнуў.

З тае пары я беззваротна
Закуты ў стылыя ільды,
а у душы, пустой і мёртвай,
сціхотна да жуды заўжды.