Вершы пададзеныя паводле правапісу да рэформы 1933 года - тарашкевіцы)

Слота з імглою. Люты
зьлізаны злосным ветрам.
Ладзіць зіма хаўтуры
па сабе, непамерлай.

Кроплі зьлятаюць долу,
нібы трымценьне сэрца...
Сэрцу таму нядоўга
біцца на гэтым сьвеце.

Перакуліўшы неба,
дрэмлюць на дахах хмары,
пад ліхтаром няўмела
пацеры дождж чытае.

А ў абадраных гмахах,
трохпакаёвых сьветах -
людзі, што зьнікнуць раптам,
як і зіма, бясьсьледна.

***
У лясох Забайкальля,
у палёх прыальпійскіх
ты згубіў сваё сэрца -
ружанец дзіўных сноў.
Ветразь стогне блуканьня,
й толькі родны вятрыска
цябе кліча зрэдчасу
да сваіх берагоў.

Працавітыя рукі.
Нераскрытыя крылы.
Толькі ў моры бязьмежным
не акрэсьліш шляхоў.
Шлях ня намі абраны
і заўсёды адзіны...
Па дарозе да зораў
ты зноў прыйдзеш дамоў...

Апякае дзядоўнік,
і калючыя росы,
і нібыта ты госьцем
каля бацькавых стрэх.
Кажаш, цяжка, але
калі ж лепей жылося...
І салёная хваля
разьбівае спадзеў.

Засьцілае смугою
далячыні надзеі,
брудна-шэрае сонца
разьлілося між хмар.
Можа, шчаснай парою
шчэ сустрэнемся дзе мы...
Зноў бярэцца за вёслы
адзінокі вясьляр.