Бясконцая дарога жыцця некалі была падзеленая людской мудрасцю на розныя кавалкі: каб прасцей ісці, каб мець шанец пачаць нанова, каб неяк інакш паспець выявіць сябе ў незваротна адным жыцці. І ў падмурку такога падзелу ляжыць знак мяжы альбо павароткі. Год - знак пройдзенага ад канца да пачатку кола. Дзень падзелены мяжою з цемрай. Зіма замятае стары год і абвяшчае Раство года новага. Вясна абуджае жыццё і поўніць яго надзеямі. Восень падводзіць рахунак няспраўджаным веснавым мроям і збірае ўраджай. А лета стаіць паміж імі і, здаецца, нічым не вызначаецца.

На пакручастай дарозе года лета - роўны і пыльны гасцінец.
Лета - час вакацый.
Лета - мёртвы сезон. Драбнее натоўп у гарадах, разбегшыся па гародах … Лета пара ўтульнасці і прыгажосці, на якую дзівуецца сонца, амаль забыўшыся на сон. І таму летам самыя доўгія і цёплыя дні, самыя галасістыя спевы птушак, самае поўнае бруенне жыцця кожнага з нас паасобку.

Нездарма лета - час адпачынку. Любы вандроўнік, узышоўшы на гару, спыніцца, кіне навокал позіркам: колькі пройдзена, колькі яшчэ засталося прайсці… Лета - вяршыня года. З вяршыні лета бачная ўся дарога у 300 з лішкам дзён. І таму лета - сімвал года. І таму пісалі продкі " В ЛЕТО", і таму мы кажам "летась" і "сёлета", пазначаючы гэтак цэлы год, увесь шлях да і ад вяршыні. Лета поўнае фарбаў і таямніцаў. І таму лета вабіць паэтаў.

Андрэй Кузьнечык

Гарачы ліпень самлеў на ліпах,
У жоўтым цвеце там звон пчаліны.
У хвойным лесе салодкі ліпень
Зачэрпне дзеткам вядро маліны.

Убранні ў хатах аб'е парогі:
На тое ж ліпень, каб спалі мала.
У садзе ліпень - садоўнік строгі,
На лузе ліпень - касец удалы.

Затым на нівах, дзе млее жыта,
Даспеліць зерне - сялу на мліва.
Зрабіў бы болей, ды час пражыты.
" Бывай, мой ліпень ! - гаворыць жнівень. -

Мне застаюцца цабры маліны
Сады і сонца, што меней грэе,
На ліпе квецень і рой пчаліны,
Касцы - на лузе, у полі - жнеі…"

В.Гардзей