За вокнамі халодная ўрачыстасць. Паціху губляючы крохкія белыя пёркі, неба спяшаецца ўбраць зямлю ў светлае пухнатае футра. Гэта зіма. Пара, якая завяршае год. Ці пачынае?.. Цікава, колькі разнастайных асацыяцый яна выклікае! З аднаго боку - гэта канец, смерць, з іншага - пачатак, нараджэнне новага жыцця; гэта і смутак, нават адчай, але і радасць, выкліканая бездакорнай чысцінёй, пачуццём абнаўлення.Ці, напрыклад, снег. Так, гэта холад, але ж і цеплыня. Нездарма снегавы покрыў часта параўноўваюць з цёплым футрам.

Таму не дзіўна, што зіма - адзін з улюбёных вобразаў беларускіх паэтаў.

Алена Кірэева

Першы снег

Сяння раніца й сонца ўставалі
у вянку з каляровых агнёў
і карункамі ільдзянымі ззялі
залатыя галіны кляноў.
Нетутэйшыя, дзіўныя краскі
загараліся ў шыбах вакон…
Было ранне - старонкаю з казкі,
было ранне, як казачны сон.
А пасля… неба згасла… сцямнела…
вецер голлем сухім зашасцеў,
з шэрай вышы, і чысты, і белы,
снег густы паляцеў, паляцеў.
Ён паблытаў дзіўныя вузоры
у галлі разварушаных дрэў,
ён маркотныя ніваў разоры
снежна-белай пялёнкай адзеў,
сыпкіх гурбаў намёў, перайначыў
свет, хаду нашых чынаў і дзён.
Згасіў зоры й агні, каб зазначыць,
што ўсё ж доля - не казка й не сон.

Н.Арсеннева